Η δήλωσή του ότι το επίδομα ανεργίας δεν πρέπει να ξεπερνά τους δύο μήνες και ότι το
σύστημα πρέπει να εξεταστεί από μηδενική βάση, ακόμη και αν στη συνέχεια
χαρακτηρίστηκε προσωπική του άποψη, άνοιξε μια συζήτηση που δεν μπορεί πλέον να
κλείσει με μια απλή διευκρίνιση.
Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι.
Ο εποχικός εργαζόμενος δουλεύει περίπου πέντε με πεντέμισι μήνες. Έχει σύμβαση
ορισμένου χρόνου. Όταν τελειώνει η σεζόν, τελειώνει και η σύμβασή του. Αν θέλει να
συνεχίσει στον κλάδο, έχει τη δυνατότητα να ζητήσει την επαναπρόσληψη του για την
επόμενη περίοδο, ακόμη και στον ίδιο εργοδότη, σύμφωνα με το ισχύον πλαίσιο.
Και σήμερα ακούμε: «Δύο μήνες επίδομα και μετά βρες άλλη δουλειά».
Ποια άλλη δουλειά;
Για πόσο;
Και ποιος εργοδότης θα προσλάβει έναν άνθρωπο για τρεις ή τέσσερις μήνες, γνωρίζοντας
ότι την άνοιξη θα επιστρέψει στην εποχική του εργασία;
Αυτή είναι η πραγματικότητα της εποχικότητας.
Την ίδια ώρα, κάθε χρόνο ακούμε ότι ο Τουρισμός δεν βρίσκει προσωπικό. Αναζητούμε
εργαζόμενους από το εξωτερικό, μιλάμε για μετακλήσεις, για προγράμματα κατάρτισης και
voucher, ενώ οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις. Έχουμε
ήδη επισημάνει τα προβλήματα που παρουσιάζονται στις μετακλήσεις, στις καθυστερήσεις
των διαδικασιών και στην αποτελεσματικότητα ορισμένων προγραμμάτων κατάρτισης.
Από την άλλη πλευρά, χάνουμε ανθρώπους που έχουν ήδη εμπειρία και γνωρίζουν τη
δουλειά.
Αυτό είναι το παράδοξο.
Θέλουμε να κρατήσουμε τον εργαζόμενο στον Τουρισμό ή θέλουμε κάθε χρόνο να
ψάχνουμε από την αρχή;
Μετά την πανδημία του 2020 και του 2021 το πρόβλημα έγινε ακόμη μεγαλύτερο. Πολλοί
άνθρωποι απομακρύνθηκαν από τον Τουρισμό και δεν επέστρεψαν όλοι. Έτσι
δημιουργήθηκε ένας φαύλος κύκλος: κάθε χρόνο να αναζητούμε καινούργιο προσωπικό για
να καλύψουμε τις ίδιες ανάγκες.
Υπάρχει όμως και ένα ζήτημα που σχεδόν κανείς δεν συζητά: το ασφαλιστικό κόστος της
εποχικότητας.
Αν ένας εποχικός εργαζόμενος συγκεντρώνει περίπου 150 ημέρες ασφάλισης τον χρόνο,
χρειάζεται περίπου 80 χρόνια για να φτάσει τις 12.000 ημέρες ασφάλισης. Ένας
εργαζόμενος με πλήρη ετήσια απασχόληση και περίπου 300 ημέρες ασφάλισης τον χρόνο
συγκεντρώνει τις ίδιες ημέρες σε περίπου 40 χρόνια. Φυσικά, η πλήρης συνταξιοδότηση
προϋποθέτει και τις υπόλοιπες ασφαλιστικές και ηλικιακές προϋποθέσεις.
Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Ο εποχικός εργαζόμενος δεν χάνει μόνο εισόδημα τους μήνες που δεν εργάζεται. Χάνει και
ασφαλιστικό χρόνο.
Από το 2013, η εποχικότητα έχει δημιουργήσει για τον εργαζόμενο μια σημαντική
οικονομική απώλεια στην πορεία του εργασιακού του βίου, την οποία εμείς υπολογίζουμε
περίπου στις 20.000 ευρώ.
Και τώρα συζητάμε να του μειώσουμε ακόμη περισσότερο τη στήριξη;
Την ώρα που ο ελληνικός Τουρισμός φέρνει στη χώρα πάνω από 20 δισ. ευρώ από
ταξιδιωτικές εισπράξεις, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιοι άνθρωποι βρίσκονται πίσω από
αυτούς τους αριθμούς.
Μάγειρες, σερβιτόροι, ξενοδοχοϋπάλληλοι, εργαζόμενοι στην εστίαση και χιλιάδες ακόμη
άνθρωποι στηρίζουν καθημερινά αυτή την τεράστια οικονομική δραστηριότητα.
Εδώ λοιπόν τα πράγματα είναι απλά.
Μας δίνετε δύο μήνες;
Σας δίνουμε δύο μήνες.
Δεν είναι απειλή. Είναι πολιτική προειδοποίηση για τις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής.
Γιατί αν ο εργαζόμενος δεν μπορεί να ζήσει τους μήνες που δεν υπάρχει η εργασία του,
κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να αναζητήσει άλλη επαγγελματική διέξοδο. Και τότε ο
Τουρισμός θα ψάχνει ξανά ανθρώπους για να καλύψει τις ίδιες θέσεις.
Εμείς δεν θέλουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο.
Η πρόταση της Λέσχης Αρχιμαγείρων Πελοποννήσου & Δυτικής Ελλάδος είναι
συγκεκριμένη: 3, 4,5 και 6 μήνες, ανάλογα με τη συνεχή παρουσία του εργαζομένου στον
κλάδο.
Τρεις μήνες στη δεύτερη συνεχόμενη σεζόν, πέντε στην τρίτη και έξι από την τέταρτη και
μετά.
Δεν ζητάμε επιδότηση χωρίς κριτήρια.
Θέλουμε να επιβραβεύεται ο άνθρωπος που επιστρέφει κάθε χρόνο, αποκτά εμπειρία και
παραμένει στον Τουρισμό.
Όμως τα πράγματα πλέον αλλάζουν.
Για χρόνια αποδεχθήκαμε το υπάρχον πλαίσιο. Γνωρίζαμε τις αδυναμίες του, αλλά
θεωρούσαμε ότι τουλάχιστον υπήρχε μια βάση πάνω στην οποία μπορούσε να στηριχθεί ο
εποχικός εργαζόμενος.
Όταν όμως ξαφνικά ανοίγει συζήτηση για ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις, τότε αλλάζουν τα
δεδομένα.
Και εδώ θέλω να είμαι ξεκάθαρος.
Ως υποψήφιος βουλευτής και ως Πρόεδρος της Λέσχης Αρχιμαγείρων Πελοποννήσου &
Δυτικής Ελλάδος, δεν πρόκειται να παρακολουθώ αυτή τη συζήτηση από την άκρη.
Θα καλέσουμε τους επαγγελματικούς φορείς του Τουρισμού και της Εστίασης να ενώσουμε
τις δυνάμεις μας.
Θα ξαναβάλουμε στο τραπέζι τη διεκδίκηση για έξι μήνες ταμείο ανεργίας για τους
εποχικούς εργαζόμενους, με συγκεκριμένους και δίκαιους όρους.
Θα καταθέσουμε την πρότασή μας στην Πολιτεία και θα ζητήσουμε συγκεκριμένες
απαντήσεις.
Και αν χρειαστεί, θα χρησιμοποιήσουμε κάθε νόμιμο θεσμικό μέσο που έχουμε στη
διάθεσή μας.
Γιατί δεν γίνεται να μας ζητούν κάθε χρόνο να επιστρέφουμε και να στηρίζουμε τον
Τουρισμό και την ίδια στιγμή να μας λένε ότι μετά το τέλος της σεζόν ο καθένας είναι μόνος
του.
Δεν ζητάμε χάρη.
Ζητάμε να αναγνωριστεί η πραγματικότητα της εποχικής εργασίας.
Ο Μαρινάκης άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου.
Και όπως λέει ο λαός μας, όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες.
Εμείς θα του επιστρέψουμε τις θύελλες που δημιούργησε αυτή η συζήτηση. Θα
επιμείνουμε, θα οργανωθούμε, θα ενώσουμε τους ανθρώπους του κλάδου και θα
διεκδικήσουμε μέχρι τέλους αυτό που θεωρούμε δίκαιο.
Αυτή τη φορά δεν θα ζητήσουμε λιγότερα. Θα ξαναδιεκδικήσουμε έξι μήνες ταμείο
ανεργίας.
Του Θωμά Λαζανά
Υποψήφιου Βουλευτή Αχαΐας με την Ελληνική Λύση και Προέδρου της Λέσχης
Αρχιμαγείρων Πελοποννήσου & Δυτικής Ελλάδος
